فیروزهٔ زیر گنبد

از دور، غرفهٔ حافظیه سبزِ مسی است — رنگی که زمان به مس داده، نه رنگی که کسی انتخاب کرده باشد. ولی وقتی زیرش می‌ایستید و سر بالا می‌گیرید، کاربندی فیروزه‌ای است.

این وارونگی عمدی است و در معماری ایرانی سابقه دارد: بیرونِ بنا با شهر حرف می‌زند و درونش با کسی که ایستاده زیرش. فیروزه رنگ آسمان است و جای آسمان بالای سر است، نه روبه‌رو.

اگر غروب بروید، لامپ‌ها که روشن می‌شوند کاشی‌ها یک بار دیگر رنگ عوض می‌کنند — از فیروزهٔ روز به فیروزه‌ای گرم‌تر که نارنجِ چراغ‌ها در آن افتاده. بیشتر عکس‌های خوب حافظیه در همین بیست دقیقه گرفته شده‌اند.