فردوسی

فردوسی دهقانی بود — زمین‌دار خرده‌پا، طبقه‌ای که حافظهٔ ایران پیش از اسلام را نگه داشته بود. شاهنامه را از روایت‌های همان طبقه و از خدای‌نامه‌های پهلوی ساخت.

سی سال روی آن کار کرد و ثروتش را در همان راه گذاشت. داستان بی‌اعتنایی محمود غزنوی به او مشهور است و راستی‌آزمایی‌اش دشوار؛ آنچه قطعی است این است که فردوسی فقیر مرد و گورستان شهر او را نپذیرفت.

او را در باغ خودش دفن کردند. امروز آرامگاهش در توس است، و شاهنامه هزار سال بعد هنوز به همان فارسی خوانده می‌شود که او نوشت.