حافظیه
آرامگاه حافظ در شمال شیراز، میان دو باغ، جایی که خودش در غزلهایش از گلگشت مصلا و آب رکنآباد گفته است.
تاریخ کوتاه
نخستین بنا را در سدهٔ نهم هجری بر گور حافظ ساختند. آنچه امروز میبینید از دورهٔ کریمخان زند است و در ۱۳۱۵ به طرح آندره گدار بازسازی شد: تالاری با بیست ستون، و غرفهای هشتضلعی بر گور، با سقفی کاشیکاریشده که از درون فیروزهای است. سنگ قبر از مرمر یزد است و دو غزل بر آن کنده شده.
باغ
دو باغ پشت هم: باغ شمالی بلندتر است و از آنجا شیراز پیداست. سروها کهناند و نارنجها در بهمن و اسفند بو میدهند. مردم روی پلههای غرفه مینشینند و بلند غزل میخوانند؛ این بخشی از جای است، نه مزاحمت آن.